அடையாளம் துறந்தவன்

சமீபத்தில் பதவி உயர்வு பெற்று Managaer [Branch Operations]-ஆக Madras University State Bank கிளையில் பொறுப்பெற்றுக் கொண்டது என் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியை கொடுத்தாலும் எனக்கு அது பலவிதங்களில் ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அனுபவத்தையே கொடுத்துள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. பேரிழப்பு என்று சொன்னால் என் பேர் சொல்லி கூப்பிடும் என் சக ஊழியர்களை முற்றிலுமாக இழந்து தனிமைப்படுத்தப் பட்டுவிட்டேன். Accountant என்ற பதவியின் பெயரால் மட்டுமே வங்கியில் ஊழியர்களாலும் வாடிக்கையாளர்களாலும் அழைக்கப்படுவது அவர்களிடமிருந்து ஒட்டாது விலகி இருக்கும் ஒரு உணர்வை உண்டாக்கி தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நிலைக்கு என்னை கொண்டு சென்று விட்டது. இப்படியே போனால் என் பேரே எனக்கு மறந்துவிடும் போலுள்ளது. அதுக்குதான் officer ஆனா visiting card-லாம் அடிச்சிக்கறாங்களோ? முரளி, முரளி சார், இலால்குடி முரளி சாரா என்று நாலு திசையிலும் திருச்சி கிளையில் ஒலித்த குரல்கள் பழங்கதையாகிவிட்டது. மேலும் பதவி உயர்வு இலக்கிய உலகினுடனான என் தொடர்பை முற்றிலுமாக துண்டித்துவிட்டது என்றே சொல்லலாம். சிற்றிதழ்கள் சென்னையில் எங்கு கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை. யாராவது தகவல் சொன்னால் திருவல்லிக்கேணி திருநெல்வேலி போளி ஸ்டால் போளி courier-ல் அனுப்பி வைக்கப்படும். தபால் செலவு தனி. புத்தக கண்காட்சி அருகாமையில் தொடங்கிவிட்டது. வாங்க பணமிருந்தாலும் படிக்க நேரமில்லை. கண்டிப்பாக இந்த முறை வழக்கத்தைவிட அதிக புத்தகங்கள் வாங்கபோகிறேன் படிக்க நேரம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில். கடல் காற்று ஒவ்வாமையால் சற்றே என் உடல்நலத்தையும் தொலைத்தேன். சென்னையில்தான் அடையாளத்தைத் தொலைத்து விட்டேன் என்று நினைத்தால் சொந்த ஊரிலும்தான். 20 ஆண்டுகள் நான் உருண்ட அறையை இழந்துவிட்டேன். இந்த முறை பொங்கலுக்கு ஊருக்கு வந்தபொழுது 22 வருடம் வசித்த வீட்டிற்கு ஒரு விருந்தாளியைப் போல் வந்த உணர்வு இருந்தது. அப்பா அம்மா பக்கத்தில் இல்லாமல் 50 வயது குழந்தை ஏங்குகிறது என்று புவனா சென்னையில் சொல்வது ஒரு விதத்தில் சரிதான். அவர்களும் அங்கு வந்தால்தான் ஒரு நிறைவு வரும். நம்பிக்கைதான். நடக்கும். இவ்வளவு மனக்கசப்பைக்கொடுக்கும் பதவி உயர்வு தேவையா? என்ன செய்வது. நானும் ஒரு பண விரட்டிதான். எல்லா வசதியும் கொடுக்கறாங்க.அனுபவிக்க நேரமில்லை. ஆசையில்லை. 24மணி நேரம் ஒரு நாளைக்கு என்பதை எப்படியாவது அதிகம் பண்ணச் சொல்ல வேண்டும்.

அடைக்காத கடன்களை விட.........

ஐபிஎல் என்னும் மாயச்சக்கரம்

ஒவ்வொரு வருடமும் இப்போது ஏப்ரல் மே வந்தால் ஐபிஎல் என்னும் முரட்டு கிரிக்கெட் போட்டித் தொடர் அதீத விளம்பரத்துடன் பெரு நகரங்களில் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. இது பெரும் பணம் பண்ணும் தந்திர விளையாட்டுத் தொடர்.இந்த தொடர் நடக்கும் இரு மாதங்களும் உலக அளவில் எந்த டெஸ்ட் தொடர்களோ அல்லது ஒரு நாள் போட்டிகளோ நடத்தப்படுவதில்லை.காரணம் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் கனமான கல்லாப்பெட்டி.கிரிக்கெட் நிர்வாகம் உலக அளவில் ICC கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்று யாராவது சொன்னால் அது கட்டுக்கதை. BCCI சொல்வதுதான் சட்டம் என்பது DRS விஷயத்திலேயே வெளிப்படை.நாளைக்கு மூணு ஸ்டம்ப் வேணாம் ரெண்டு போதும்னு BCCI சொன்னா உடனே தலையாட்ட வேண்டிய கட்டாயம்.ஒரு காலத்தில் இந்த விளையாட்டில் வெள்ளையர்களின் ஆதிக்கம்[ஒரு காலத்தில் அவுஸ்த்ரேலியாவில் ஓவருக்கு எட்டு பந்து] இருந்தது போய் இப்போது இதை தன் சந்தைப் படுத்தும் திறனால் BCCI தன் வசமாக்கிக் கொண்டு ஆட்டிப் படைக்கிறது.

இங்கு திருவல்லிக்கேணியில் நம் இல்லத்துக்கு அருகில் வசிக்கும் முன்னாள் சர்வதேச நடுவர் [ முன்னாள் ஸ்டேட் வங்கி வூழியரும் கூட] நம் பெயர் கொண்ட முரளி அவர்கள் செவ்வாய் நான் மதிய உணவுக்கு வீட்டுக்கு வந்த போது இன்று கடைசி போட்டி சென்னையில் கண்டிப்பாக பாக்கறீங்க மனைவியுடன் என்று வற்புறுத்தி மூன்று டிக்கெட்டுகளைத் திணித்தார். இதற்கு முன் இவர் சென்னையில் நடந்த போட்டிகளுக்கு கொடுத்த டிக்கெட்டுகளை கீழே இருக்கும் சிறுவர்களுக்கும் அலுவலக நண்பர்களுக்கும் கொடுத்து என் பொன்னான நேரத்தை காத்தேன்.நான் போக வில்லை என்பதை அவரிடமே வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டேன்.புவனாவுக்கு இந்த கிரிக்கெட் சமாச்சாரத்தில் எல்லாம் அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லை. இன்னும் கல்லா மண்ணா, பாண்டி,ஐஸ் பாய்,குச்சி விளையாட்டு என்ற அளவிலேயே நிபுணத்துவம் கொண்டவர்.இரவு எட்டு மணிக்கு தொடங்கும் போட்டிக்கு நான் வீட்டுக்கு வந்து டிபன் முடித்து எட்டு மணி வாக்கில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி நடந்து சேப்பாக்கம் சென்று பரிசோதனைகள் முடிந்து உள்ளே செல்லும்போது கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஓவர்கள் முடிந்து விட்டன. ஒரு பக்கம் CHEER GIRLS-களின் அலங்கோல ஆட்டம்.அதை வாய் பிளந்து பார்க்கும் கூட்டம்.இவர்கள் ஆடும் ஆட்டத்திற்கும் கிரிக்கெட் ஆட்டத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம். அந்த காலம் முதல் இந்தியர்களுக்கு சினிமா என்றால் ஒரு கவர்ச்சி நடனம் கட்டாயம் இருந்தாக வேண்டும்.அது ஹிந்திப் படமானாலும் தமிழ்ப் படமானாலும் சரி.இந்தியர்களின் இந்த WEAKNESS-ஐ நன்றாக புரிந்து கொண்டு BCCI கோஷ்டி இதை அமுல் படுத்திவிட்டது.இவர்கள் வீட்டுப் பெண்களை இப்படி ஆட விடுவார்களா? அப்புறம் மைதானத்தில் காதைப் பிளக்கும் அளவுக்கு குத்துப் பாட்டுக்கள் ஒலிபரப்பப் பட்டு அதற்கு ஆபாச நடனம் ஆடும் ரசிகர் கூட்டம் பெண்கள் உட்பட. தலையில் முள்ளம்பன்றி போல கலர் கலராக மலிங்கா பாணியில் ஒரு கூட்டம்.கன்னத்தில் தங்கள் அபிமான அணியின் லோகோவை பெயிண்ட்டில் வரைந்து அலையும் கூட்டம் ஒன்று.இதை சுரண்டி எடுக்க இரண்டு நாளாகும்.எனக்கு பக்கத்தில் தன கணவர் மகனுடன் வந்திருந்த ஒரு 45 வயது பெண்மணி வாய்க்குள் இரு விரலை விட்டு விசிலடித்த காட்சி என்னை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது.திடீரென ஒரு பெண் போட்ட ஆபாச குத்தாட்டம் கிரிக்கெட்டிலிருந்து கவனத்தை திருப்பியது. அப்போது சேவாக் அவுட்டாகி திரும்ப அவர் எப்படி அவுட்டானார் என என் பக்கத்திலிருந்த அலுவலக ஊழியரைக் கேட்க அவர் தெரியாதென சொல்ல இந்த பக்கம் இருந்த இன்னொருவரைக் கேட்க அவர் நான் பாக்கலீங்க என அசடு வழிந்தார்.இதிலே ஏற்பாட்டாளர்கள் மைக்கில் தோனிக்கு ஒரு விசில் போடுங்க குசு போடுங்கன்னு ஒரே அலப்பரை.மைதானத்தில் வளம் வரும் உணவுப் பொருட்களின் விலையோ பயங்கரம்.ஒரு கப் பெப்சி 40ரூபாய் சப்பாத்தி 60ரூபாய் பிஸ்ஸா 350ரூபாய்.வெளியிலிருந்து உணவுப் பொருட்கள் கொண்டு வர அனுமதி இல்லை.தமிழகத்தில் நிலவும் கடும் மின் பற்றாக்குறையிலும் பன்மடங்கு மின்சாரத்தை குடிக்கும் மைதானத்தின் ராட்சச இரவு விளக்குகள் உறுத்தின.இவர்களுக்கு ஒரு யூனிட்டுக்கு நூறு ரூபாய் போடலாம்.மூன்று மணி நேரத்தை வீணடித்த கவலையோடு கசகசவென வீடு திரும்பினேன்.இவ்வளவு சொல்றே ஏன் போனே என கேட்பவர்களுக்கு என் காலத்து நாயகன் கபில் தேவ் சொன்னதை சொல்கிறேன்`We will have to learn the ways of a brothel`.போட்டி டிக்கெட்டுகளின் ஆரம்ப விலை 750.உச்ச விலை 6000க்கும் மேலே.டிக்கெட்டுகள் அனைத்து விற்பனையாவதில்லை.முன் நாட்களில் டிக்கெட் எடுப்பவர்கள் முட்டாள்கள்.போட்டி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால் மஞ்சள் சட்டை அணிந்த வாலிபர்கள் டிக்கெட்டுகளை கையில் அடுக்கிக்கொண்டு எவ்வளவு வச்சிருக்கே?எறநூரா இந்தா.அண்ணே நூறு ரூபாதான் இருக்கு.கொண்டா போ உள்ளே.இப்படி இதன் மூலம் கருப்பு வெள்ளையாகுதோ?ஆண்டவனுக்குத்தான் வெளிச்சம்.

இதற்கு நடுவில் இன்று வெளியான match fixing விவகாரம் ஐபிஎல்-ன் விகார முகத்தை காண்பித்துவிட்டது.இது குறித்து நான் முன்னர் சொன்னபோது கைலாஷ் போன்றவர்கள் நம்பவில்லை.இப்போது வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது.ஐபிஎல்-ஆல் சில நன்மைகள்தான்.அதிகம் அறியப்படாத ஆட்டக்காரர்கள் வெளிச்சத்துக்கு வருவது.உதாரணம் பின்னி,விஸ்வநாத்.டிராவிட் போன்றவர்களின் இன்னும் தொடரும் form.தீமைகளோ பல.டெஸ்ட் கிரிக்கெட்டை அடியோடு அழிக்க வல்ல ௨௦-௨௦ ஆட்ட போட்டிகள்.இரு மாதங்கள் சிறுவர்களின் அறிவுத் தேடலை அழிக்க வல்ல கிட்டத்தட்ட அறுபது போட்டிகள் கொண்ட தொடர்.

IPL என்னும் மாயப் பேயைக் கொன்று போட வேண்டும்,
இல்லை என்ற போது எந்தன் மூச்சு நின்று போக வேண்டும். ஐபிஎல் போட்டிகளுக்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுப்பதை பத்திரிகைகள் நிறுத்த வேண்டும்.நவ்ஜோத் சித்து போன்ற கூச்சல் போடும் கோமாளிகளை சேனல்கள் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

தங்க மீன்கள்-திரை விமரிசனம்

திருமண நாள் வெள்ளிக்கிழமை அமைந்ததும் விடுமுறைக்கு வாய்ப்பு இல்லாததும் கொண்டு முன்னதாகவே இயக்குநர் ராம் மீது நம்பிக்கை வைத்து சத்யத்தில் `தங்க மீன்கள்` படத்திற்கு சனிக்கிழமை மதியக் காட்சிக்கு முன் பதிவு செய்திருந்தேன். ராம் ஏமாற்றவில்லை. குழந்தைகளின் வெளிப்படையான எண்ணங்கள் பேச்சுகள் வாயிலாக படத்தின் முக்கிய காட்சிகள் நகர்வது மனதை மயிலிறகால் வருடுவது போன்ற உணர்வைத் தருகிறது.படம் வந்த இரண்டாம் நாளே நிறைய இருக்கைகள் காலியாக இருந்தது இது போன்ற பட முயற்சிகளுக்கு நம் மக்கள் தரும் வரவேற்பை வெளிச்சம் போட்டு காட்டியது.பட ஆரம்பத்தில் வரும் குளம் தங்கமீன் குறித்த உரையாடல் கடைசி வரை சாதனா எங்கேயாவது யாரும் பார்க்காத ஒரு தருணத்தில் குளத்தில் இறங்கி விடுவாளோ என்ற பயத்தை உண்டாக்குகிறது. சாதனாவின் கண்களில் தெரியும் ஒளி மற்றும் நடிப்போரை அருகாமையில் [ closeup] காண்பிப்பதும் அருமை. w m குழப்பம் வரும் போது` tare zamin per`போன்ற படமோ என்று சந்தேகம் எழுகிறது.தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலான தனியார் பள்ளி ஆசிரியர்கள் மற்றும் தலைமை ஆசிரியர்கள் குழந்தைகள் மற்றும் அவர்கள் பெற்றோர்களிடம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தை ராம் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளார்.
நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு நல்ல திரை இசைப் பாடலை கேட்ட திருப்தி `ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய்`பாட்டின் மூலம் எழுகிறது. யுவன் சங்கர் ராஜாவிற்கு நன்றி.

அம்மா இன்னிக்கு பூரி பண்ணுவதால் தங்க மீனாக மாறுவதை தள்ளிப்போடும் சாதனாவின் தோழிதான் என்னைக் கவர்ந்த கள்ளி.ஜன்னலின் அருகில் சாதனாவும் பூரிக்குட்டியும் நிகழ்த்தும் உரையாடல் தூள்.பட முடிவில் மூன்றாம் பரிசு வாங்கும் மாணவனுக்கு தோழி கை தட்டுவது ஏன் என்பதற்கு `அவன் மத்யானம் டிபனுக்கு பூரி கொண்டு வந்திருகான்ல?`என்று பூரிக்குட்டி சொன்னதும் என் கண்ணின் ஓரத்தில் வழிந்த கண்ணீரை புவனாவுக்குத் தெரியாமல் துடைத்துக்கொண்டேன். எனக்கும் பூரி என்றால் இஷ்டம் என்பதாலோ?
டிவி-ல வரதை எல்லாம் நாம வாங்கி கொடுக்க முடியுமா என்று தங்கை கேட்கும்போது அப்பா அவன் வசதியுள்ளவர்களுக்கு மட்டும்னு போட வேண்டியதுதானே என்று ராம் சொல்வது இயலாமையின் உச்சத்தை காட்டுகிறது.

படத்தின் பெரிய சொதப்பல்கள் 1.டீச்சர், அவர் கணவர், ராம் வரும் காட்சி. பொருந்தா திருமணமோ என்று குழப்பத்தை கொடுத்து சொதப்புகிறது.2. ராம் தேவையில்லாமல் மலையில் தொங்குவது.3.Fort Cochin-ல் காட்ட பல இடங்கள் இருந்தும் சைனீஸ் நெட்டை மாத்திரம் காண்பித்து ஏமாற்றுவது.

குழந்தை சாதனா நிறைய விருதுகள் வாங்கப்போவது நிச்சயம். ராமின் சோதனை முயற்ச்சிகள் தொடரட்டும்.

தலைமுறைகள் -சினிமா விமரிசனம்

நீண்ட நாள் கழித்து வாத்தியார் பாலு மகேந்திராவின் படம் வெளியாவது எனக்குள் ஒரு புத்துணர்வைத் தந்து சத்யத்திற்கு ஓடி முன் பதிவு செய்ய வைத்தது. பாலு மகேந்திரா அவர்கள் இளையராஜா மீது வைத்திருக்கும் அதீத மரியாதை கலந்த நட்பு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். பாலு படம் என்றால் இசைஞானி ஒருவித தனி ஈடுபாட்டோடு இசை கூட்டுவது நீண்டு தொடரும் ஒரு கதை. கடைசிவரை அரங்கம் செல்லும் வரை என்ன படம் என்பதை புவனாவிடம் சொல்லவில்லை. `பிரியாணி`யாங்க`தகறாராங்க என்று `தலைமுறைகள்` தவிர்த்து பிறவற்றை கேட்டவரிடம் ஒரு தெலுங்கு படம் போறோம் என்று சொன்னவுடன் `முதல்லேயே சொல்லிருந்தா கிளம்பியிருக்க மாட்டேன்` னு சொல்லிட்டு எதுக்கும் மரோசரித்ரா ரேஞ்சுக்கு இருக்குமோ-ன்னு சபலத்தோடு கிளம்பினார்.

இரண்டாவது நாள் என்ற போதிலும் அரங்கு நிறையவில்லை. ஒரு நல்ல கலைஞனுக்கு தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் வழக்கமாக கொடுக்கும் மரியாதை சற்றும் கூடவில்லை.

திரைப்படத்தில் பங்களிப்பு அளித்தவர்களின் பெயர்கள் வித்தியாசமான எழுத்துருவில் வடிவைக்கப்பட்டுள்ளன. எழுத்தாளர் சுகாவுக்கு நன்றி என போடப்பட்டதும் தமிழ்த் திரையுலகம் மதிக்க மறந்த பாலு அவர்களின் தலையாய சீடன் சுகாவை சந்தித்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவருடைய `படித்துறை` படம் எடுக்கப்பட்டு முடங்கிக்கிடப்பது குறித்து இரு ஆண்டுகளுக்கு முன் கேட்டேன். தயாரிப்பாளருக்கும் ஒரு முட்டாள் பைனான்சியருக்கும் இடையிலான பணப்பரிவர்த்தனை விவகாரத்தால் தன் படம் முடங்கிக் கிடப்பதை வருத்ததோடு சொன்னார். Title போடும் போது இசைஞானி இளையராஜா பெயர் போடப்பட்டபோது கைதட்டல். படம் ஆரம்பித்த உடனே இளையராஜாவும் பினனணியில் பங்களிப்பை ஆரம்பித்துவிடுகிறார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தொலைக்காட்சியில் தொடராக வந்த கதை நேரத்தில் வந்த நடிகர்கள் சிலர் வருவது அந்த தொடரின் மற்றொரு Episode-ஆகவே நினைக்க வைக்கிறது.மகன் கிருஸ்தவ மதப்பெண்ணை மணமுடித்ததால் `பொணத்துக்கு கூட வரக்கூடாது` எனக் கடுமை காட்டும் பாலு. அந்த பழைய வீட்டின் சன்னல் பக்கத்தில் அவர் உறங்கும் காட்சியின் lighting அற்புதம். நீண்ட நாட்கள் கழித்து வரம் மகனை உள்ளே அனும்திப்பாரோ என நாம் பதறும்போது `டேய்.shoe-வை கழட்டுடா` எனும்போது கல்லுக்குள் ஈரம். குழந்தைகளின் பெயர்களுடன் `பிள்ளை`சேர்க்க சொல்லி தாத்தா சொல்லியிருப்பது தமிழ் சமுதாயத்தில் வேரூன்றிக்கிடக்கும் சாதி பிடிமானத்தை படம் போட்டு காட்டுகிறது. `வாடா லஷ்மணா` என்று நண்பனை அழைக்கும் குரல் இன்னும் காதில். தமிழ் தெரியாத பேரனும் ஆங்கிலம் தெரியாத தாத்தாவும் சந்திக்கும் முதல் காட்சியில் பேரனின் அப்பா பெயரை கேட்டு தன் ரத்தம் என்றதும் காட்டும் பாசம். பேரனை கூட்டிக்கொண்டு அவர் வெளியே போகும்போது கிராமத்தின் அழகியலைக் காட்ட நம்மையும் அழைத்து செல்கிறார் பாலு. குறிப்பாக பேரன் காலையில் `Where are you going?` எனக்கேட்டதும் `ஆத்துக்கு`என்று அவர் கூற `ஆத்துக்கு means`என்றதும் `உன் அம்மாவைகேள்` எனச் சொல்ல பையன் அம்மாவிடம் `அம்மா ஆத்துக்கு means`எனக்கேட்டதும் அவர் `river`இரு சொல்ல பையன் `river means`என்று கேட்கும்போது நாம் நம் நதிகளை நாட்டில் பராமரிக்கும் அவல நிலையை குத்திக்காட்டுகிறார் பாலு. நதிக்கரைக்கு பாலு பேரனை அழைத்து செல்லும் காட்சி அற்புதம். இது போன்ற ஆற்றை அழகாக படம் பிடித்தவர் யாரும் இலர். அது எத்தனை மணிக்கு எடுக்கப்பட்டிருக்கும் என்ற எண்ணமே என் மனதில் ஓங்கி இருந்தது. ஆற்றங்கரை அருகில் காட்டில் தாத்தாவும் பேரனும் நடக்கும் காட்சியில் இளையராஜா பின்னணியில் ஒலிக்க வைக்கும் பறைவகளின் ஒலிகள் காதுக்கு விருந்து.மனதிலே சிலிர்ப்பு.மேதமையின் வெளிப்பாடு.[ மழைக் குருவியின்மெதுவாக ஆரம்பித்து கொஞ்சம்கொஞ்சமாக அதிகரிக்கும் அற்புத ஒலி, அக்கக்கா குருவியின் ஓசை ஒலி] `தியோடர் பாஸ்கரனின்` கட்டுரையை படமாக்கியது போன்ற ஒரு அற்புத நிலை. ஒரு இடத்தில் விடியலை பாலு படமாகியிருக்கும் விதம் அட்டகாசம். நீண்ட நாள் கழித்து பயந்து கொண்டே வரும் மகனின் நண்பனைப் பார்த்து`எங்கடா ஆளயே காணோம்.திருட்டு கல்யாணத்துக்கு கையெழுத்து போட்ட பய இல்ல நீ`எனும் போது குபீர் என்ற சிரிப்பலை அரங்கில். பேரனும் தாத்தாவும் ஆளுக்கொரு மரத்தடியில் ஒதுங்கும்போது பேரன் `Grandpa, that tree is burning`எனும் போது `பின்னாடி நம்ம லஷ்மனந்தான்.அவனுக்கு சுருட்டு புடிச்சாதான் வரும்`எனும்போதும் சிரிப்பு. பேரனுக்கு தாத்தா திருக்குறள் சொல்லித்தருவதும் தாத்தாவுக்கு பேரன் jack அண்ட் jill சொல்லித் தருவதும் அருமையான location-ல் படமாக்கப்பட்டுள்ளது.

மாமனாருக்கும் மருமகளுக்கும் இடையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரும் அன்னியோன்யம் கவித்துவமாக படமாக்கப்பட்டுள்ளது.அரங்கை விட்டு வெளியே வந்தும் அகலாதவை பாலுவின் சற்றே விந்தி நடக்கும் காட்சியும் ஜன்னல் அருகே சாய்வு நாற்காலியில் அவர் குறுந்தூக்கங்கள் போடும் காட்சியும்தான். இது போல குறைந்த budget-ல் நிறைவாக எடுக்கப்படும் படங்களுக்கு அதிக வரவேற்பை கொடுக்க தமிழர்கள் முன் வரவேண்டும்.

திரை விமரிசனம்-- இது நம்ம கிராமம்

சத்யத்தில்தான். ஆனால் இந்த முறை தனியாக.எல்லோரும் சேர்ந்து போவதற்குள் படம் போய்விடும் என்ற பயத்தின் காரணமாக.படம் வந்த இரண்டாம் நாள் கொட்டகை வெறிச்.வெளியே பிராமணாள் மட்டும் என்று போட்டிருக்கிறதோ என்று ஒரு சந்தேகம்.படம் ஆரம்பிக்கு முன் பக்கத்து சீட் மாமா மாமியிடம்`கோலங்கள்ல தேவயானி மாமனாரா வருவானே அவன் எடுத்த படம்`னு விளக்கம்.

1938-45 காலகட்டத்தின் அக்ராஹர சூழ்நிலை படமாக்கப்பட்டுள்ளது.கேரளம் மற்றும் நாகர்கோயில் பகுதிகளில் அக்ரஹாரத்தைத்தான் கிராமம் என குறிப்பிடுவர். ராவ்பகதூர் சுப்பிரமணிய சர்மாவின் மகனின் பூணல் கல்யாணத்தில் படம் ஆரம்பிக்கிறது.வீட்டில் ஆச்சாரமாகவும் குடும்பத்தினரிடம் கறாராகவும் இருக்கும் மணி சாமி சின்ன வீட்டுக்கு போகும்போது சுபாவம் மாறி விடுகிறார். ஆண் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் ஆனால் பெண்கள் என்று வரும்போது கடுமையான கட்டுப்பாடுகள்.அதுவும் விதவைப் பெண்களுக்கு குறிப்பாக.படத்தில் பாட்டியாக வரும் சுகுமாரியின் நடிப்பு அற்புதம்.குறிப்பாக நாவிதர் அவர் தலையை மழிக்கும் காட்சியில் அவர் காட்டும் முக பாவனைகள் பிரமாதம்.நாவிதர் மாஸ்டராக வரும் நெடுமுடி வேணுவிடம் `இது வில்சன் துரை கொடுத்த கத்தியாக்கும்`என்பதும் அதே வசனத்தை பாட்டியிடமும் சொல்வதும் நல்ல நகைச்சுவை. சற்றே மனநிலை பிறழ்ந்தவராக வருபவர் [பெயர் முடிவில் ஏதோ கலாமண்டலம்-னு வருகிறது]`மாஸ்டெர் அக்குளை செரச்ச கத்திதான் பாட்டி தலையையும் சிரைக்குதுது`னு அங்கதமாக சொல்கிறார்.பாத்திமா பாபு மற்றும் அவரது அக்காவாக வரும் Concubine பாத்திரம் நாராயணி,நெடுமுடி வேணு இவர்களது வீட்டு நடைமுறைகள் முரணாக [listless] அரைவேக்காட்டுத்தனமாக படைக்கப்பட்டுள்ளன. Y.G.மகேந்ரா நளினி பாத்திரங்கள் படத்தின் பெரும் பலவீனம். வீட்டின் புழக்கடை அட்டகாசம். கல்யாணத்திற்காக பத்து வயது பெண் அதிகாலையில் எழுப்பப்படுவதும் அது இன்னும் தூக்கம் வருதும்மா என்று அழுவதும் ஊஞ்சலில் தூங்கித் தூங்கி வழிவதும் வெகு இயல்பு.அந்த காலத்தில் மிகப்பெரிய பணக்காரர்கள் கூட எளிமையாக கொஞ்ச நபர்களுடன் திருமணம் நடத்துவதை நாம் அவசியம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.இன்று கும்பலைக் கூட்டி ஏகப்பட்ட அயிட்டங்களைப்போட்டு ஜனங்களை திணறடிக்கும் கூட்டம்தான் அதிகம். இவர்கள் ஜீரணத்திற்கு Gelusil பாயாசம் போடலாம்.ஒரு கால கட்டத்தை ஒட்டி எடுக்கப்படும் இது போன்ற படங்களில்தான் அந்த காலத்து கில்லித்தாண்டு, பேப்பந்து போன்ற இன்று அருகிப்போன விளையாட்டுகளை காண முடிகிறது.

ஒளிப்பதிவு அதிஅற்புதம்.நெடுமுடி வேணு கோக்ஷ்டியினர் நடத்தும் கூத்துக் காட்சிகள் அபாரம்.கொஞ்சம் தமிழுக்கு புதியது என்பதால் ஒரு பாத்திரம் மூலம் விளக்கியிருக்கலாம். இசைக்கூட்டலில் இன்னும் ஈடுபாடு இருந்திருக்கலாம். Period படங்கள் எடுக்கும்போது சிறுசிறு விஷயங்களில் இன்னும் அதிக கவனம் கொள்ள வேண்டும்.`பரதேசி`,`நாடோடித் தென்றல்`படங்களில் இதை முழுமையாகக் காணலாம். ஆனால் இதில் நாதஸ்வர வித்வான் ஒரு இடத்தில் வாட்ச் கட்டிக்கொண்டு வாசிப்பது முரண்.எனக்கு தெரிந்து அந்த காலகட்டத்தில் பாக்கெட் வாட்ச்-தான்.

மோகன்சர்மாவிடம் பணம் இருக்கிறது.அதனால் இது போன்ற படத்தை எடுத்து தன் கலை அரிப்பை நிவர்த்தி செய்து கொண்டுவிட்டார்.இது போன்று சிறுதொகையில் படம் எடுக்கும் கனவு நமக்கும் உண்டு.காலம் கூடட்டும். நம் கனவும் நிறைவேறும்.

ஆடிய ஆட்டமென்ன ..............

பொங்கலுக்கு ஊருக்கு கிளம்பும்வரை கடுமைமையான வேலைப்பளு. அதற்கு இரண்டு நாள் முன்னதாகத்தான் கைலாஷ் chicken-pox-ஆல் பாதிக்கப்பட்டு சென்னையில் ஒரு பத்து நாள் ஓய்விற்கு பின் கோவை கிளம்பி கல்லூரி சென்று அப்படியே பொங்கலுக்கு இலால்குடி வருவதாக திட்டம். முதலில் சமயபுரம் மட்டும் சென்று வருவதாய் இருந்த திட்டத்தை மாற்றி மேலும் இரண்டு நாள் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு அப்படியே ஒரு வருடத்திற்கு மேல் போகாமல் விடுபட்டுப்போன குலதெய்வம் வைதீஸ்வரன்கோ விலுக்கும் போக முடிவெடுத்து எல்லாவற்றையும் மாற்றியமைத்தேன். திட்டமிட்டபடியே எல்லா நடக்க வைத்தீஸ்வரன்கோவில் போய் திரும்பி இலால்குடி நெருங்கையில் நெற்றிப்பொட்டில் ஊசி குத்துவது போன்ற ஒரு உணர்வு. வீட்டுக்கு வந்து முகம் கழுவியபின் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்க்கையில் நெற்றி முழுவதும் சிறுசிறு வேர்க்குரு போன்று இருந்தன. முதுகும் சற்று அரிக்க புவனாவும் கைலாஷும் அம்மை என்று உறுதி செய்தனர். மேனேஜர் முதலிலேயே சொன்னபடி தடுப்பு ஊசி போடாத தவறை உணர்ந்தேன். சரி மற்றவர்களுக்கு பரவாமல் இருக்க என்ன செய்யலாம் என உடன் யோசித்தேன்.சென்னை போய்விடலாமா? முடியுமா?விடுவார்களா? ஒரு வழியாக மாடி அறையில் quarantine-ல் இருக்க முடிவெடுத்தேன்.

அடுத்த நாள் காலை மேனேஜர்-க்கு தொலைபேசிவிட்டு கைலாஷ் ஆலோசனைப் படி Dr.சத்தியநாதனை சந்தித்து தீவிரத்தை குறைக்க முடிவெடுத்தேன். அவரும் Chicken-pox என உறுதி செய்து சில மாத்திரைகளை பரிந்துரைத்தார். புவனாவிற்கு வராமல் இப்போது தடுப்பூசி போட்டால் பலனிருக்காது என்பதையும் தெரிவித்தார். கைலாஷுக்கு பெரிய அளவில் பாதிப்புகள் இல்லாததால் நமக்கும் இருக்காது என்று நினைத்ததற்கு மாறாக அம்மையின் தீவிரம் அதிகமாகி அடுத்த நாள் மெல்ல மெல்ல வேறு ஒரு உலகத்திற்குள் slip-ஆகி சென்றேன்.பசி தூக்கம் மறந்தேன் அடியோடு. கடும் உடல் வலி. தலை முதல் கால் முட்டி வரை மகமாயியின் தீவிர விளையாடல்.பிழைப்பதே கடினமோ என்ற எண்ணம் வேறு என்னுள். இந்த நேரங்களில் புவனாவின் மன உறுதியும்,கவனிப்பும்தான் என்னை சற்றே ஆசுவாசப்படுத்தும்.

நான்காம் நாள் நல்ல இரவுத் தூக்கதிற்குபின் விழித்த எனக்கு ஒரு புத்துணர்வு பாய்ந்தது போன்ற உற்சாகம். சற்று நேரத்தில் அகோரப் பசி. ஒரு சில இட்லிகளை விழுங்கியபின் மதியம் நல்ல பசியில் ரசம் மற்றும் மோர்சாதம். உள் அளவில் பழைய உற்சாகம் மீண்டும்.வெளித்தோற்றமோ மற்றவர்களை பயங்கொள்ளச்செய்யும் நிலை.

புதனன்று முதல் தண்ணீர் என்று அம்மாவும் புவனாவும் முடிவு செய்து காலையில் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் வேப்பிலைகொத்துகளை போட்டு இயற்கையாக நீரை சூடுபடுத்தும் பணியில் இறங்கினர். மதியம் ஒருமணி வாக்கில் ஒரு பாத்திரத்தில் பாதம் பாயாசத்தை ஒத்த திரவத்தையும் [ பருத்திப் பால்-தழும்புகளை உடன் மறையச் செய்ய ] மற்றொரு கிண்ணத்தில் பச்சையாக நல்ல வாசனையோடு சரவண பவன் சட்னியை நினைவு படுத்தும் கலவையையும் ஒப்படைத்து நன்றாக உடலில் தடவி சற்றே ஊறியபின் குளிக்க சொன்னார்கள்.அப்படியே துணியில் வார்த்த இட்லி ரெண்டு கொடுத்தா உள்ளே உடறேன்னு சொன்னேன். எப்பவுமே எனக்கு துணியில் வார்த்த இட்லிதான் பிடிக்கும்.அதன் clone-ஆன வழவழ-ன்னு இருக்கும் குக்கர் இட்லியை கண்டால் எனக்கு ஆகவே ஆகாது. பின்னர் கைபேசியில் நண்பர் சேகருடன் பேசும்போது `இப்போது நான் படுத்திருப்பது.நீ காலில் அடிபட்டு படுத்தது இதெல்லாம் நமக்கு ஒருவகை forced ரெஸ்ட்-தான்.இல்லாவிட்டால் நாம ஓடிக்கிட்டேதான் இருப்போம்`னு சொன்னேன்.

என்ன புத்தகக் கண்காட்சிக்கு போக போட்ட திட்டமெல்லாம் தவிடுபொடி. நல்ல வேளை.கடைசி நாள் சென்ற நண்பருக்கு கைபேசி வாங்க உத்தேசித்த புத்தகப் பட்டியலை சொல்ல அவர் அப்படியே வாங்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டார்.

வெள்ளை யானை- ஜெயமோகன்
அஜ்னபி - மீரான் மைதீன்
தூப்புக்காரி- மலர்வதி
வெலிங்டன் - சுகுமாரன்
பூக்குழி- பெருமாள் முருகன்
மரப்பல்லி- வா.மு.கோமு
ஜின்னாவின் டயரி - கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா

இந்த முறை புத்தகக் கண்காட்சியின் சிறப்பம்சம் காலச்சுவடால் வெளியிடப்பட்ட மருதுவின் கைவண்ணத்திலான பெண் ஆளுமைகளின் காலண்டர்.

இப்படியே மேலும் ஐந்து நாள் ஓய்விற்குப்பின் திங்கள் சென்னை திரும்பினோம்.30 அன்று முதல் வங்கிக்கு செல்ல முடிவு.